در ادامه جلسه علني مورخ 22/2/87 مجلس شوراي اسلامي، به يک فوريت طرحي راي مثبت داده شد که در صورت تصويب نهايي آن قانون انتخابات مجلس در خصوص حدود وظايف وزارت اطلاعات در بررسي صلاحيتها و چگونگي انجام تحقيقات محلي در مورد داوطلبان نمايندگي مجلس اصلاح مي شود. اين طرح ابتدا با قيد دوفوريت به هيات رئيسه تقديم شده بود که با يک فوريت به تصويب رسيد.
در صورت تصويب نهايي اين طرح، پاسخ به استعلامات واصله از وزارت اطلاعات در مورد داوطلبان انتخابات مجلس شوراي اسلامي صرفا در مورد جرايم عليه امنيت داخلي و خارجي و جاسوسي به نفع بيگانگان مي باشد. همچنين در صورت تصويب نهايي اين طرح، تحقيقات محلي تنها محدود به اطلاع از عدم سوء شهرت داوطلبان نمايندگي خواهد بود.
-----------------------
سؤال:
1 - اگر داوطلب نمايندگي مجلس، در بايگاني وزارت اطلاعات داراي سابقه فساد اخلاقي يا اعتقادي و يا اقتصادي بود، آيا نبايد در پاسخ به استعلام شوراي نگهبان مطرح شود تا در راستاي تأييد صلاحيت فرد داوطلب مورد بررسي قرار گيرد؟
آيا معناي اين مصوبه اين است که يک فرد کلاهبردار و دزد و يا کسي که داراي روابط نامشروع و فساد اخلاقي است، صلاحيت نمايندگي مجلس شوراي اسلامي را دارد؟ و وزارت اطلاعات نبايد اين سوابق را مطرح نمايد؟
آيا براستي، تصويب کنندگان اين طرح، بنا دارند راه را براي ورود انسان هاي نالايق و فاسد به مجلس شوراي اسلامي باز کنند؟
بعيد است که تصويب کنندگان اين طرح سوابق سوء اخلاقي يا اقتصادي و يا ... نزد اطلاعات داشته باشند و بخواهند از مطرح شدن آن در دوره هاي بعدي مجلس جلوگيري نمايند!
اين طرح، انسان را به ياد مثل معروف مي اندازد که «سنگ ها را بسته و سگ ها را رها نکنيد».
2 - در بخش پاياني طرح، تحقيق محلي را منحصر کرده به اطلاع از عدم سوء شهرت فرد داوطلب و به تعبير ديگر، نبايد تحقيقات به گونه اي باشد که اگر فردي داراي سوء سابقه هست، کشف گردد. به تعبير آقايان، احراز عدم سوء سابقه لازم نيست، بلکه عدم احراز سوء سابقه کافي است! گرچه سوء سابقه هم داشته باشد!!!
آيا با اين طرح مي خواهند راه را براي کساني که سابقه سوء دارند ولي کسي از آن اطلاع ندارد، باز کنند تا بتواند با ورود به مجلس، از امکانات نظام و کشور براي رسيدن به اهداف و اغراض خود استفاده کند.
نکند، بعضي ها در سوابق خود چيزهايي دارند که نمي خواهند با بررسي ها و تحقيقات محلي، آن سوابق بدست آيد و سوء سابقه آنان احراز شود؟
آيا بهتر نيست، بلکه آيا وظيفه نمايندگان مجلس شوراي اسلامي نيست که راه هاي احتمالي ورود افراد فاسد و داراي سوء سابقه را نيز به مجلس شوراي اسلامي ببندند و سلامت مجلس و مصوبات آن را تضمين نمايند؟
به راستي از سهل گيري در ورود افراد ناباب به مجلس، چه کساني بهره مند مي گردند؟

روز جمعه اي که گذشت، توفيق شرکت در نماز جمعه را نيافتم، در خانه بودم، با خودم گفتم خوب است امروز از تلويزيون، نماز جمعه را ببينم و خطبه هاي آن را بشنوم. همه کانال هاي تلويزيون را يکي يکي زدم و بررسي کردم، همه چيز بود، فيلم، مسخرگي، لودگي، آهنگ، بازي و... ولي از نماز جمعه خبري نبود!
يکي از کانال ها، ظاهرا کانال 3 برنامه مسابقه اتومبيل راني را به طور مستقيم و زنده پخش مي کرد! با خود گفتم: چقدر مظلوم است اين نظام مقدس جمهوري اسلامي!
اين همه تأکيد و سفارش براي برگزاري نماز جمعه و شرکت در آن، تا جايي که فرمان صريح قرآن است که «هنگامي که نماز جمعه برپا مي گردد، کار و کسب خود را رها کنيد و به نماز که ياد خداست، بشتابيد». آيا شايسته است که نماز جمعه را رها کرده، به برگزاري مسابقات ورزشي بپردازيم و وقت سيماي جمهوري اسلامي را نيز به آن مشغول کنيم، عده اي را در ميدان بازي و مسابقه و عده اي را پاي تلويزيون، از شرکت در نماز جمعه باز داريم!؟
چه تفاوتي هست ميان کشور جمهوري  اسلامي ايران و ساير کشورها؟ در حالي که در برخي از کشورهاي اسلامي، روز جمعه به طور مستقيم نماز جمعه از تلويزيون پخش مي گردد.
آيا نبايد بر مظلوميت جمهوري اسلامي، تأسف خورد و گريست؟
به راستي، مسؤولان نظام، چقدر براي اين امر، اهميت قائلند؟
آيا شايسته نيست، نماز جمعه استان ها به طور مستقيم از شبکه استاني پخش شود و نماز جمعه مرکز کشور نيز از يکي از شبکه هاي سراسري پخش گردد؟

در بين بسياري از مؤمنان مرسوم است که در شب هاي ماه مبارک رمضان در جلسات قراءت قرآن و تفسير و ... حضور يافته و به تقويت آموزه هاي ديني و اخلاقي خود پرداخته و بر معلومات ديني و مذهبي خود مي افزايند، و اين سنتي بسيار پسنديده، ارزشمند و سودمند است.

سيماي جمهوري اسلامي، در شب هاي ماه مبارک رمضان مراسمي را به نام «جشن رمضان» برگزار مي نمايد که نمي دانم چقدر با اين سنت پسنديده همخواني يا ناهمخواني دارد و آيا اصلا مي توان انتظار همخواني داشت!؟

انبوهي از زنان و مردان، با قيافه هاي جور واجور، بزک کرده و غير بزک کرده و... در سالن مراسم مي نشينند و به سخنان مهمانان برنامه که از طيف هاي مختلف و غالبا از قشر بازيگر مي باشند، گوش فرا مي دهند و با شنيدن جک ها و گاه سخنان ياوه اين و آن و خنده هاي مستانه مجري برنامه، بي هدف و گاه بي مزه، مي خندند و چه بسا جلسه، رنگ لهو و لعب هم به خود مي گيرد و کم تر رنگ خدايي دارد.

در جشن ديشب سيما، دو نفر روحاني هم مهمان برنامه بودند و به هنگام سخن آنان، سوت و هياهوي بي منطق حاضران که بيانگر خوش نداشتن سخن آنان بود و مي خواستند به اين وسيله مانع ادامه سخنشان شوند، صحنه زشتي را ترسيم مي کرد. اين صحنه مرا به ياد صدر اسلام انداخت که وقتي پيامبر اکرم (ص) مي کوشيد پيام هاي الهي را به گوش مردم برساند، مردمان جاهل آن زمان با سوت و فرياد و هياهوي بي منطق، مانع ادامه سخن آن مرد الهي مي شدند و خود و ديگران را از شنيدن پند ها و پيام هاي الهي محروم مي ساختند.

تأسف خوردم بر همخواني و تشابه اين دو صحنه و باز هم تأسف که چرا سيماي جمهوري اسلامي که به فرموده امام امت (ره) باید دانشگاهی باشد برای تقویت آگاهی و معرفت مردم، اینسان به بیهودگی می گذرد و در خدمت کسانی قرار می گیرد که حاصل تلاششان فرا تر از لهو و لعب نیست و امکانات فراوان ملت و وقت هزاران انسان حاضر در برنامه و صدها هزار بیننده را به بیهودگی و هرزگی  می گذرانند.

آیا وقت آن فرا نرسیده است که برای تبدیل صدا و سیمای جمهوری اسلامی به دانشگاه واقعی، فکری بشود و اندیشمندان دلسوز جامعه و مسؤولان نظام، برای اجرایی کردن این امر، همت نشان داده و راه عمل در پیش گیرند؟ به امید چنین روزی....